Foto & Film

Kinderen in Mali

20160121Foto’s en tekst: Ellen Verheijen. Al zo’n 4 jaar jaar gaan wij in de zomer (regentijd) naar Mali voor twee maanden. Om familie te bezoeken en om ons huis af te bouwen in Niamana, een buitenwijk van Bamako.



[foldergallery folder=”wp-content/gallery/20160121″ title=”Kinderen in Mali”]
Elk jaar zie en ontmoet ik heel veel kinderen, ze zijn open, nieuwsgierig, ontvankelijk en vaak vol vertouwen. Ze zijn enthousiast en willen (bijna) altijd op de foto. Twee kinderen van de buren komen vaak langs, Aissata van 3 jaar met haar moeder om water te halen uit onze put, en Burama, zoon van onze peul buren.
Aissata, het dochtertje van Ami, houd van dingen op haar hoofd, zoals een groot blad (zie foto’s). Ik ben echt dol op haar, ze is altijd open en heel enthousiast.
Burama van 5 jaar, was zo’n 2 jaar geleden nog heel bang voor mij. Twee tot drie jaar is blijkbaar de leeftijd dat kinderen bang zijn voor ‘witte mensen’. Ik hoefde mijn gezicht maar te laten zien of hij was weg. Nu komt hij op bezoek, zegt niet veel maar gaat ergens zitten om te kijken wat wij allemaal aan het doen zijn, en gaat dan weer weg.
Jammer genoeg kan ik niet echt met hen praten, want ik spreek nog geen Bambara.
Kinderen zie je vaak in groepen, bij ons in de buurt spelen ze allemaal met elkaar. Ze moeten zichzelf vermaken, de ouders zijn meestal aan het werk. Gelukkig is het veilig, zeker bij ons in de buurt, en zijn er overal andere volwassenen.
Mame is het zusje van Aissata (met hoofddoek) en wilde heel graag dat ik van haar ook foto’s nam. Ze was als een ‘model’, ging steeds in andere poses staan, op het laatst met hoofddoek en een vriendin.

Ook als wij bij de grote familie zijn in Segou, waar de moeder van mijn man woont, zijn daar veel kinderen. Een schattig jongetje wat zijn knuffel op de rug had gebonden, zoals hij waarschijnlijk zag bij zijn moeder (met kind) en een meisje met een ‘geplakt’ brilletje.
Als wij er zijn is het voor hen ook vakantie en dat is best lang, drie maanden zomervakantie. Ze hebben weinig speelgoed, maar ze vermaken zich de hele dag, en vaak ook met de meest simpele dingen, stokjes zand, oude banden.
In het begin dacht ik dat de kinderen veel minder zeurden en huilden dan in Nederland. Dat van het zeuren is misschien waar, maar ook in Mali wordt er gehuild, gepest of is soms een kind boos. Wel heb ik het idee dat ze met veel minder gelukkig en tevreden zijn, als de kinderen in Nederland. Ze hebben geen clubjes, voetbal of muziekles en op school geen materialen om te tekenen, of heel weinig. Ik geef les op heel verschillende scholen in Amsterdam, dus kan ik een beetje vergelijken.
Ook gaf ik een paar keer les op scholen in Bamako en Sevare (in het noorden), de kinderen kwamen voor het maken van een muurschildering in de vakantie terug om mee te schilderen.

Kinderen helpen ook mee in het huishouden, zoals te zien aan het meisje met afwas op haar hoofd. Ze was op weg naar de rivier de Niger waar nog veel mensen afwassen en de was doen. Ook zag ik een jongen die meehielp met het uithakken van een boomstam voor een Piroque.
Altijd als ik er ben geniet ik van de kinderen en dat zal deze zomer als ik ga niet anders zijn…

Meer artikelen over

Reacties

2 Replies to “Kinderen in Mali

Geef een reactie