Aart En Afrika Boeken

Gevangen in zwart wit denken

Aart van der Heide. Een boek geschreven door Babah Tarawally, een vluchteling uit Sierra Leone die uit zijn land vluchtte vanwege de oorlog. Een boek waarin hij ons duidelijk laat zien wie hij is. Het boek houdt ons Nederlanders een spiegel voor. Het laat ons zien hoe een vluchteling zich voelt als hij/zij hier aankomt.

De politieman verwelkomt hem als volgt! 'Ik vroeg je niet wie je bent, ik vroeg je alleen waar je vandaan komt'. Als ontheemde had hij zich gemeld bij de douane van Schiphol. Een politieagent verhoort hem. Zojuist bestempeld als illegale vreemdeling met herkomst Sierra-Leone mag hij vanaf dat moment gaan wachten, en dit begint op een glad skai-leren bankje.
Babah vertelt in zijn boek wie hij is. Zijn oma leert hem dat als je naar een nieuw land gaat waar iedereen op één been loopt, het lopen op twee benen geen zin heeft. Je moet je aanpassen. Hij komt uit een zeer goed georganiseerde maatschappij. Zijn oma heeft een groentetuin waar Babah werkt. De opbrengst wordt opgegeten en de rest verkocht. Daarvan kunnen alle onkosten worden betaald voor de opvoeding van de kinderen. Zo gaat Babah naar school. Hij komt uit een familie de Tarawallies die traditioneel de raadgevers van de koning zijn. Zeer wijze en verstandige mensen dus. Hij vertelt hoe de vreemdelingen in zijn dorp langzaam infiltreren en eigenlijk niet integreren. Het zijn Libanezen die de dorpschef corrumperen. Uiteindelijk woont die in een luxe villa beveiligd door prikkeldraad. Laat zich rondrijden in een chique SUV. Babah vergelijkt zijn Afrikaanse Unbuntu-filosofie waarin geen wij en zij bestaan met ons westerse individualisme. Hij citeert Jean Paul Sartre met o.a. Zij? Zij zijn de hel.
In zijn boek 'Gevangen in zwart-witdenken' leert hij ons aan de hand van zijn eigen verhaal hoe vernederend wij witten zijn tegenover zwarten. Hij maakt ons duidelijk aan de hand van wie hij is waar hij vandaan komt. De vreemdeling is daar de gast en krijgt alle verering. Zo lang de pot dat schaft. Helaas is deze pot gauw leeg. In zijn boek laat hij ons alle vernederingen zien die hij heeft moeten ondergaan als vluchteling in Nederland. Na dit boek te hebben gelezen was mijn gedachte dat wij ons moeten schamen. Eigenlijk hebben wij veel meer Babah’s nodig om ons dit te laten inzien.
Hoofdstuk 7 begint met een citaat van Seydu Kuyate: 'Wie zich op de een of andere manier buiten de gemeenschap plaats, verliest zijn menselijke eigenschappen en wordt een soort gereïncarneerde boze geest waar iedereen angstig met een wijde boog omheen loopt'. Babah geeft hiermee aan dat maatschappijen overal hetzelfde zijn. Hij vraagt ons hiermee hen – dus de vluchteling – te accepteren als een gewoon mens. Uiteindelijk gaat het erom 'wie je bent' en niet om 'waar je vandaan komt'.
In hoofdstuk 8 vertelt hij over zijn ontmoetingen met Vincent en Henk. Zij vertellen op een vriendelijke manier hoe zij over buitenlanders denken. Jammer dat zowel Vincent als Henk op geen enkele manier enige vorm van empathie tonen. Zij vertellen hun verhaal maar hebben niet geleerd om enige vorm van invoelingsvermogen te tonen. De vreemdeling moet hun verhaal aanhoren maar zij tonen weinig belangstelling voor wie die vreemdeling is en hoe eenzaam hij zich hier kan voelen. Arme vreemdeling dacht ik toen ik dit las. Je bent toch ook een mens zoals wij zijn?
Zwart wit denken kan en mag dus niet. Wit bestaat niet en zwart ook niet. Zelf heb ik nog nooit een echt wit iemand gezien maar ook niet een zwart iemand. We hebben allemaal een kleur en zijn allemaal mensen. Eigenlijk brengen deze buitenlanders extra cultuur naar ons land. Ze geven onze cultuur een verrijking. Waarom genieten of profiteren we er niet van? Ik noem dit 'win win'.
Babah dank je voor dit mooie boek en de wijze lessen die je ons erin geeft. Je toont geen enkele rancune. Je oma zou heel trots op je zijn.

N.B. Dit boek heb ik gelezen toen ik in Senegal was. Overal in de drukke straten in Dakar en MBour zag ik de grote massa’s mensen. Ik dacht steeds aan hetgeen Babah ons in dit boek leert. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen. Dus niet 'wij en zij' maar wij allemaal!

Boeken algemeen

Reacties

2 Replies to “Gevangen in zwart wit denken

  1. Le récit de Babah est d’une pure réalité. Il m’arrive parfois de me demander d’où vient cet sentiment, pour ne pas dire cette arrogance de “supériorité” dont on veut nous faire croire.
    Égal d’où nous venons, égal qui nous sommes, quelque soit ce que nous possédons, nous sommes tous des être humains venant divers horizons. Il serait alors loyal un minimum de respect, de considération, et d’élégance pour l’autre. C’est triste de voir que l’hospitalité qui leur est réservée en arrivant chez nous n’a rien de comparable à l’accueil réservé à ceux arrivant de chez nous.
    Très courageux de votre part, Babah.

    1. Merci Dr. Tahirou. Est-ce que vous êtes aussi reçu de la même manière que Babah ? Babah est venu comme refugie. Et vous ? Vous êtes aussi venu par avion mais aussi comme refugie ou d’une autre manière ? Comment êtes-vous reçu en Allemagne ? Avez-vous eu de travail ? Merci d’écrire aussi votre histoire. Je pense que vous êtes un Balanzan ou non ?

Geef een reactie