Foto & Film

De Missie: film over Nederlandse militairen in Mali

Aart van der Heide. Kolonel Joost de Wolf figureert in deze film van Robert Oey. Een interessante film die sympathie voor kolonel de Wolf opwekt. Wel vraag ik me af of dit een propaganda film is om draagvlak onder de bevolking van Nederland te kweken of anders. Dit blijft geheel onduidelijk. Het ministerie van buitenlandse zaken komt over als nergens iets van begrijpend.

De film gaat helaas niet over Mali en het conflict. Er komt geen enkele Malinees aan het woord behalve dan enkele Toearegs die het over de vrijheid van Azawad hebben. Je ziet alleen de keukenhulpen in het kamp Castor plofkippen snijden. In Bamako zie je het drukke verkeer. De film gaat over een Nederlandse officier die de vredesmacht in Mali leidt. Hij heet Joost de Wolf. Robert Oey heeft hem mogen filmen vanaf het moment dat hij benoemd wordt tot aan het moment hij afgevoerd wordt. Hoe hij in Mali werkt en hoe hij afscheid neemt, alleen etend in een kantine van een legercomplex in Engeland. Daar vertelt hij dat hij niet de fel begeerde positie als militair attaché in Parijs heeft gekregen. Tijdens de film wordt duidelijk dat Robert Oey ‘embedded’ heeft mogen filmen. Op het ministerie van buitenlandse zaken, op het departement van defensie, op de Nederlandse ambassade in Bamako, in hotel Amitié in Bamako waar MINUSMA is gehuisvest. Mali komt over als een land dat door de VN bestuurd wordt. Kolonel Joost de Wolf spreekt een Nederlands dat lijkt op het Nederlands dat door ‘Henk en Ingrid’ wordt gesproken en draagt overal zijn kleine zwarte rugzak. De hoofdrolspelers blijven buiten beeld en zeggen niets. Koenders zie je alleen maar tijdens de Kamercommissie buitenland en defensie. Hij zegt niks. Ik begrijp dat hiermee aangegeven moet worden dat deze missie op een grote Kamermeerderheid steunt. De Nederlandse ambassadeur in Bamako zie je ook een aantal keren in de film. Je ziet hoe goed hij is gevoed en ook zonder stropdas. Hij zegt nauwelijks iets van belang. Zijn woordvoeder Mevrouw Mirjam Tjassing mag iets kritisch zeggen. Het komt bij mij over dat ze geen kaas heeft gegeten van militaire zaken. Zij spreekt namens ‘Nederland’ maar niet namens mij. Het woord wordt gevoerd door Warner ten Cate, een ingehuurde ambassademedewerker. Hij gaat zelfs in debat met kolonel Joost de Wolf en de kijker mag of moet zien hoe de kolonel zich aan Warner ergert. Warner komt over als een ‘betweter’ die er niets van begrepen heeft. Daarna zien we verscheidene malen hoe de kolonel op buitenlandse zaken over zijn werk vertelt aan een groep ambtenaren onder leiding van een zekere Sander. Op TV beelden van bezoeken van Koenders aan Bamako zag ik deze man met bril altijd aan Koenders zijde. Hij werkt op dit ministerie bij de afdeling veiligheid. Waarschijnlijk heeft hij nog nooit met gewone Malinezen gesproken. Hij oogt als een student die naar een professor luistert en alles beaamt wat deze professor zegt. Ook wordt tussendoor de naam genoemd van één van Koenders spindokters in Bamako die nu een hoge post op dit ministerie heeft. Aan het einde van de film zie je dat o.a. de IKON deze film heeft gefinancierd. Ik vraag me af waarom de IKON films betaalt die reclame maakt voor de Nederlandse militaire operaties elders in de wereld. Ik snap niets van de film. Gaat deze film over het Mali dat ik vrij goed ken? Ik zou het Robert Oey zelf moeten vragen. Ik lees later dat deze film een ronde door Nederlandse filmtheaters gaat maken om gewone Nederlanders iets over deze missie duidelijk te gaan maken.
Mijn vraag is waarom Joost de Wolf zich leent voor een dergelijke film. Mijn kritiek op deze missie wordt alleen maar gevoed. Robert Oey vertelt niets over de reden van het conflict. Volgens Joost de Wolf gaat het om een burgeroorlog. Een Toeareg mag zeggen dat het een historische vergissing was om Noord en Zuid Mali samen te voegen. Daar ben ik het mee eens. De Nederlandse kijker krijgt niet te horen wat deze missie kost. Ik houd de nare nasmaak over dat het merendeel van de Tweede Kamerleden er ook weinig van begrijpen. Het ergste vind ik dat de Malinezen slechts figuranten in deze film zijn terwijl het hun land is.

N.B. Na afloop van de film hoor ik dat Robert de ‘partner’ is van Femke Halsema. Vorige week heb ik Femke’s autobiografie gekocht en daarin schrijft ze ook over haar relatie met Robert. Na het zien van deze film besluit ik zeker niet op Groen Links te gaan stemmen. Eerst steunt Jolanda Sap de Kunduz missie. Daarna stemt Bram van Ojik met de Mali missie in onder voorwaarde dat deze aan de 3D benadering voldoet. Als ik van Ojik daarover aanspreek geeft hij mij zijn visitekaartje want hij heeft geen tijd. Daarna geeft hij nooit antwoord op mijn mail. Hij is nu weer een hoge ambtenaar op buitenlandse zaken.

Meer artikelen over

Reacties

Geef een reactie