Geschiedenis

Waarom het vrouwenhuwelijk bestond in de 18e eeuw in Afrika

Elizabeth Johnson – Face2face Africa. Afrika is bestudeerd door geleerden van over de hele wereld, geïntrigeerd door de vele culturele en traditionele praktijken die verschillende betekenissen hebben en een aanzienlijke impact hebben op mensen. Een van de minst gesproken culturele praktijken die Afrika domineerden, blijft het vrouwenhuwelijk dat functioneerde als een normale huwelijksritus in delen van het Dahomey Koninkrijk, Oost-Nigeria en delen van Zuidelijk Afrika.

Bij het huwelijk waren beide families betrokken, vond er bruidsschatbetaling plaats en werd een speciale rite uitgevoerd waarbij één vrouw de rol van een vrouw vervulde en de andere een echtgenoot. Het paar leeft samen en kon zelfs kinderen krijgen.

Er was echter een vrouw nodig met een bepaalde sociale status en autoriteit om met een andere vrouw te kunnen trouwen en de rol van echtgenoot op zich te nemen. De verschillende samenlevingen bij wie het huwelijk van vrouw met vrouw gebruikelijk was, hadden dezelfde systemen waardoor een vrouw in aanmerking kwam om met een andere vrouw te trouwen.

Vrouwen in delen van West-Afrika, met name in Dahomey (het tegenwoordige Benin) en de Igbo-gemeenschap van de Nnobi in hedendaags Nigeria mochten handel drijven die hen de macht van autoriteit gaf, zoals mannen. In het geval dat een vrouw hoger in de maatschappij wilde komen, moest ze de volledige rol van een man op zich nemen en dus een eigen vrouw en een gezin hebben. Zulke rijke en machtige vrouwen mochten aan de tafel van mannen zitten en beslissingen nemen die de handel in hun samenleving beïnvloedden. Na het huwelijk werd zij niet langer als een vrouw beschouwd en kreeg zij zelfs een mannelijke titel.

Priesteressen en krijgers
Een andere manier waarop vrouwen in deze gemeenschappen vrouwen konden hebben was door hun rol als priesteressen en krijgers. Dit kwam het meest voor in Zuid-Afrika en Dahomey. Vrouwen met dergelijke posities mochten slavinnen of jonge vrouwen in hun gemeenschap aannemen als vrouwen die bij hen zouden wonen.

Een dochter werd door haar vader tot man verklaard om een ​​vacante genderpositie te vervullen die normaal gesproken door een mannelijk lid werd bezet als hij geen mannelijk kind had. Als er geen mannelijke afstammelingen waren, kreeg een dochter de positie van een mannelijke dochter en nam ze de rol van een man aan. Als ze ouder geworden was, moest ze als vrouw een vrouw trouwen die kinderen voor haar wilde hebben. Meestal kregen vrouwen die vrouw werden van andere vrouwen kinderen via een tot slaaf gemaakte man en de kinderen behoorden tot hun vrouwelijke vrouw.

Vaak kon een vrouw ook met een weduwe trouwen met kinderen om haar familie en kinderen te helpen en die dan de naam van hun vrouwelijke echtgenoot zouden dragen. Vrouwelijke echtgenoten hadden meestal mannelijke partners met wie ze seks hadden. Het was niet handig dat ze zwanger raakte, maar in gevallen waarin dat toch gebeurde had ze het recht om ofwel het kind te aborteren of te houden en dat haar vrouw het na de geboorte zou opvoeden.

De acceptatie van vrouwelijke huwelijken in Afrika in de 17e en 18e eeuw toont een vorm van sociale structuurontwikkeling die in de geschiedenis zijn weggelaten. De vooruitgang van vrouwen in de sociale structuur van Afrika was dus een stuk progressiever dan tot nu toe werd aangenomen.

Reacties

Geef een reactie