Berichten uit Bouaflé

Beroep: gatenvuller (1)

Meta Bindinga. De wegen in Ivoorkust zijn redelijk heb ik me laten vertellen. Hoewel je op de tolweg spelende kinderen in de middenberm ziet, verkopers aan de kant van de weg hun dode agouti’s aan de man proberen te brengen en fietsers hun sprokkelhout naar huis sjouwen, is het asfalt op de grootste stukken best OK.

De weg tussen Yamoussoukro en Bouaflé daarentegen lijkt langzaam maar zeker op te lossen in de oranje aarde. Op sommige stukken is het asfalt nagenoeg verdwenen. Gelukkig zijn daar de mannen die de gaten vullen, met toestemming van de ‘patron’ van dit stuk weg, wie dat ook moge zijn.

Op één van de plekken waar hard wordt gewerkt staat Kouassi Charles. Hij mist twee voortanden en is de allereerste Ivoriaan die ik ouder heb ingeschat dan hij is, ondanks zijn innemende, kleuterachtige glimlach. Als ik op verlof ben en L. komt alleen langs rijden, wil Charles eerst weten ‘ou est maman?’ en als ik drie weken later nog steeds niet naast L. zit roept hij semi verontwaardigd, ‘is ze nog stééds op vakantie?!’.

Het werk in de grond op het restje asfalt heeft een ontmenselijkend effect op de gatenvullers en veel automobilisten scheuren ze voorbij alsof ze er niet staan. Wanneer wij vaart minderen om ze geld te geven en hen te bedanken, wordt er vaak ongeduldig achter ons geclaxonneerd. Heel irritant. Als Amandine me vertelt dat mijn vriend dit werk al sinds zijn zesde doet, weet ik het zeker: Ik moet deze man spreken en zijn werk fotograferen. Hij is niet niemand.

Na vijfentwintig autominuten ben ik op de plek waar vandaag gaten worden gevuld. Ik breng mijn gebruikelijke som geld mee, brood en sardines. Ze zijn dit keer met zijn vieren, drie broers (al is dit in Ivoorkust vaak een ruim begrip) en een vriend, ‘un camarade’.

Veel voorbijgangers minderen vaart om te vragen wat ik er doe en Charles legt trots uit dat ik een reportage over hen en hun werk maak. Eén chauffeur is bereid een muntje te betalen als ik het dan wel even op de foto wil vast leggen. Touringcars racen meestal gewoon voorbij, maar soms gaat het raampje open en moet Charles zijn muntje op de grond zoeken. Ik verbaas me over de hoeveelheid verkeer en ook dat er best wel wat luxe auto’s dit traject rijden. Maar de raampjes van deze auto’s blijven gesloten.

5 Replies to “Beroep: gatenvuller (1)

  1. Aardig verhaal, maar zo help je het land (de bevolking) niet vooruit!
    Wegonderhoud is iets voor de eigenaren van de weg (vaak de plaatselijke overheid), maar die lui stoppen het geld in hun eigen zak. Gaten worden toch wel gevuld door bedelaars.
    Laat die gaten maar open totdat de wegeigenaar zelf zijn kop stoot aan het dak van zijn Landcruiser. Dan komt de oplossing vanzelf, dan is er ineens wel geld.
    Dus vooral geen geld (of knuffels!?!) aan armen weggeven, dat houdt alleen het huidige systeem in stand.

    1. Klopt als een bus wat je daar beschrijft Rik. Ruim een jaar geleden werd inderdaad een begin gemaakt aan herstelwerkzaamheden. Na 5 maanden en 11 kilometer verdwenen de machines en de mensen omdat het bedrijf nog geen dubbeltje had ontvangen van die lokale overheid waar je het over hebt. Maar deze ‘bedelaars’ -die keihard werken voor een habbekrats- voorbij scheuren alsof ze er niet staan voelt echt niet goed. Ik maak me geen enkele illusie dat wíj het systeem kunnen veranderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *